Η διανοητική ιδιοκτησία διαιρείται παραδοσιακά σε δύο κλάδους : την πνευματική ιδιοκτησία και την βιομηχανική ιδιοκτησία. Στο μάθημα αναπτύσσονται κυρίως οι κανόνες της πνευματικής ιδιοκτησίας – η προστασία του πνευματικού έργου.

Αναλύεται πρώτα η έννοια της πνευματικής ιδιοκτησίας με έμφαση στην ιστορική εξέλιξη της πνευματικής ιδιοκτησίας. Εξετάζονται  το αντικείμενο προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας, οι προϋποθέσεις προστασίας, η έννοια της πρωτοτυπίας και ο κανόνας της έλλειψης διατυπώσεων.

Κατόπιν, μελετάται το υποκείμενο της προστασίας. τα συγγενικά δικαιώματα καθώς και ειδικές περιπτώσεις δημιουργίας, όπως η περίπτωση των κατά παραγγελία έργων, η δημιουργία στο πλαίσιο σύμβασης εργασίας και η κοινή δημιουργία.

Επίσης, μελετώνται τα δικαιώματα του δημιουργού, περιουσιακής φύσης, όπως το δικαίωμα αναπαραγωγής και οι εξουσίες του ηθικού δικαιώματος (εξουσία περιφρούρησης της ακεραιότητας του έργου, εξουσία αναγνώρισης της πατρότητας).

Στη συνέχεια, αναλύονται οι περιορισμοί του δικαιώματος του δημιουργού, όπως η χρονική διάρκεια της προστασίας και η ρήτρα «fair dealing» («δίκαιης χρήσης»). Η μελέτη της πνευματικής ιδιοκτησίας ολοκληρώνεται με την παρουσίαση του μηχανισμού της συλλογικής διαχείρισης.